بِسمِ الله الرّحمنِ الرّحیمِ

إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ
...
سوره مبارکه رعد آیه 11

بى تردید خداوند سرنوشت قومى را تغییر نمىدهد تا آنها وضع خود را تغییر دهند

جمله ان الله لا یغیر ما بقوم حتى یغیروا ما بانفسهم که در دو مورد از قرآن با تفاوت مختصرى آمده است ، یک قانون کلى و عمومى را بیان مى کند، قانونى سرنوشت ساز و حرکت آفرین و هشدار دهنده ! این قانون که یکى از پایه هاى اساسى جهان بینى و جامعه شناسى در اسلام است ، به ما مى گوید مقدرات شما قبل از هر چیز و هر کس در دست خود شما است ، و هر گونه تغییر و دگرگونى در خوشبختى و بدبختى اقوام در درجه اول به خود آنها بازگشت مى کند، آنچه اساس و پایه است این است که ملتى خود بخواهد سربلند و سرفراز و پیروز و پیشرو باشد، و یا به عکس خودش تن به ذلت و زبونى و شکست در دهد، حتى لطف خداوند، یا مجازات او، بى مقدمه ، دامان هیچ ملتى را نخواهد گرفت ، بلکه این اراده و خواست ملتها، و تغییرات درونى آنهاست که آنها را مستحق لطف یا مستوجب عذاب خدا مى سازد. به تعبیر دیگر: این اصل قرآنى که یکى از مهمترین برنامه هاى اجتماعى اسلام را بیان مى کند به ما مى گوید هر گونه تغییرات برونى متکى به تغییرات درونى ملتها و اقوام است ، و هر گونه پیروزى و شکستى که به قومى رسید از همینجا سرچشمه مى گیرد

برای آمدن آخرین سوار باید از خود شروع کرد... آماده میشویم... نمیآیی؟
اللهم عجل لولیک الفرج

یا مجید
چه باک تا تو هستی
که نامت آرام جانم و گرمای دستانم است...
این صفحه با عشق تو آغاز شد و تا مرگ من خواهد ماند...

چه باک؟

سلام همسایه آسمونی

با دیدن آدما هر  روز صبح سرگیچه نصیبم میشه...

وقتی چشمام رو مردم میچرخه و قتی انواع و اقسام صداها د رگوشم می پیچه ...

تحلیلهای بسیار کند

دعوی های آبکی

و من در شولای هستیم پیچیده...

گاه می خندم و گاه

در درونم میگریم..

این موقع ها فقط نگاهمو میندازم رو زلال آسمون...

آسمون میشه پناه چشمان خستم...

۲۶ دی ۵۹

اندوهگیم ماندنم

رفتن حق است...

به تماشا سوگند...وبه پرواز کبوتر از ذهن...واژه اي در قفس است ...

و چه می گویم «من»

ای صاحب صبر

اگر گوشی برای شنیدن بود بدون کنایه می گفتم و چون نیست کلماتم را در لفافه ای میپیچم...

کز دید و دد ملولم و انسانم ارزوست...

بقدر سالیانی درازی که شهابی از کره مادریش دور شود تا روشنایی را دلیل بر وجود گرداند...دلتنگم.

قيصر امين پور، در شعر زندگي مي کرد. شعر بي ادعاست. بايد سراغش بروي و آرام بخواني اش. شعر هياهو ندارد. طبلي نيست که با اشاره اي به صدا در آيد. بايدآرام کنارش بنشيني تا با تو حرف بزند. شعر ميان خلوت تو و خودش با تو حرف مي زند. از جمع فراري است.

دردهاي من نگفتني/

دردهاي من نهفتني است/

دردهاي من/

گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست/

درد مردم زمانه است/

مردمي که چين پوستينشان/

مردمي که رنگ روي آستينشان/

 مردمي که نام هايشان/

جلد کهنه شناسنامه هايشان/

درد مي کند/

من ولي/

تمام استخوان بودنم/

لحظه هاي ساده سرودنم/

درد مي کند...»

« اينجا همه هر لحظه مي پرسند:/

حالت چطور است؟/

اما کسي يکبار/

از من نپرسيد/

بالت...»

آري قيصر راست مي گفت. کمتر کسي واقعا از حالمان مي پرسد. اين جمله بيشتر با عادت بيان مي شود. همين جوري گفته مي شود.

حال و بال هم قافيه هستند. اما کمتر کسي به فکر بالا رفتن است. حال و بال فقط در يک حرف با هم فرق دارند. اما همين تفاوت ساده، بعضي وقت ها چه کارها که نمي کند:

« وقتي که يک تفاوت ساده/

 در حرف/

 کفتار را به کفتر تبديل مي کند/

 بايد به بي تفاوتي واژه ها/

 و واژه هاي بي طرفي مثل نان/

 دل بست/

 نان را/

 از هر طرف بخواني/

 نان است! »

نان، مثل درد از هر دو طرف يک جور خوانده مي شود. اما همين تفاوت هاي جزئي است که دمار از روزگار آدم در مي آورد. بعضي  ها نان را از آن طرف مي خوانند و بعضي ها از اين طرف، اما هر دو صدا شبيه هم مي شود. گاهي تشخيص خيلي سخت مي شود.

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

باید از جان گذرد هر که شود مایلشان

روزاول که سرشتند زگل  پیکرشان

سنگ اندر گلشان بود همان شد دلشان

یا لطیف

دلم از این همه نگاه آبکی

از این همه ابراز لطف بی پایه

این همه رفاقتهای بی ریشه گرفته.

خورشید اگر مامور به نور افشانی نبود،

یکروز تو کوچه پس کوچه های بیداری گم میشد و تا ابد خاموش میماند!

دالان تنگ و بی نفسی است دنیا!